Parafia Rzymskokatolicka
świętego Stanisława,
biskupa i męczennika
w Żorach

Eucharystii podczas 28. Ogólnopolskiego Spotkania Rodziny Szkaplerznej w Czernej przewodniczył abp Andrzej Przybylski. W tym roku przypada 775-lecie objawień Matki Bożej, która przekazała św. Szymonowi Stockowi znak szkaplerz. Jako datę tego wydarzenia przyjmuje się rok 1251, a tradycja wskazuje na dzień 16 lipca i klasztor w Aylesford w Anglii. Maryja czczona jako Matka, Królowa i Ozdoba Karmelu ukazać się miała św. Szymonowi, który modlił się do niej słowami karmelitańskiej antyfony: „Flos Carmeli – Kwiecie Karmelu”. Maryja, wskazując szkaplerz, powiedziała: „To będzie dla ciebie i dla wszystkich karmelitów przywilejem, kto w nim umrze, nie zazna ognia wiecznego”. – Jesteśmy uczniami szkaplerznej szkoły Maryjnej, która ma dwie funkcje opiekuńczą i kształtującą. Ten płaszcz święty chroni przed potępieniem, prowadzi na drogę zbawienia, daje ukojenie i pokój – mówił w homilii abp Przybylski. – Świat dzisiejszy potrzebuje takiej ochrony z nieba, bo potrzebuje pokoju. Ile dziś niepokoju, rozbicia w rodzinie, w społeczeństwie, w Polsce, w świecie, gdzie jest III wojna światowa w kawałkach. Potrzebujemy takiej ochrony, by głosić światu pokój – powiedział arcybiskup. Abp Przybylski wskazał, że trzeba dźwigać swoje jarzmo według swego stanu i zawodu w jedności z Jezusem. – Szkaplerz przez swoje sznurki pokazuje złączenie więzi człowieka z Bogiem i między sobą. Dziś, gdy łączą się ludzie grzeszący, czemu ludzie wartości nie mogą się łączyć, choćby w bractwa czy stowarzyszenia. Szkaplerz jest jak skrzydła, dzięki któremu możemy iść głosić orędzie Ewangelii każdemu człowiekowi – powiedział metropolita katowicki.

16 lipca, w uroczystość Matki Bożej Szkaplerznej, w katowickim Karmelu wierni mogli przyjąć szkaplerz. W uroczystość Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel w kaplicy katowickiego Karmelu bp Grzegorz Olszowski, biskup pomocniczy archidiecezji katowickiej, przewodniczył Eucharystii. W Mszy św. wzięły udział siostry karmelitanki oraz wierni i czciciele Matki Bożej Szkaplerznej. Na zakończenie Mszy św. bp Grzegorz przyjął chętne osoby do rodziny karmelitańskiej, błogosławiąc i nakładając im szkaplerz. - Przyjmijcie ten poświęcony szkaplerz, przez który wchodzicie do Rodziny Braci i Sióstr Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel. Niech Matka Boża dopomaga wam przyoblec się w Chrystusa. Niech On w was żyje, abyście oddawali chwałę Trójcy Świętej i współpracowali w Kościele dla dobra wszystkich ludzi - modlił się w czasie obrzędu biskup. Katowicki klasztor sióstr karmelitanek powstał z inicjatywy bp. Herberta Bednorza. Erygowano go 16 października 1989 roku. Autorami projektu klasztoru są architekci Kazimierz Dziula, Krystian Lasek i Bogdan Skurowski. Bp Damian Zimoń poświęcił skrzydło klasztoru, wprowadził do niego 14 sióstr przybyłych z Wrocławia i zamknął klauzurę papieską. On też 25 sierpnia 1991 r. uroczyście konsekrował kaplicę i rozszerzył klauzurę papieską na cały teren klasztoru.

Przygotowywana jest wystawa upamiętniająca 100. rocznicę urodzin abp. Szczepana Wesołego. Można pomóc w procesie jej tworzenia! 16 października tego roku przypada 100. rocznica urodzin abp. Szczepana Wesołego, syna śląskiej ziemi i honorowego obywatela Katowic. Rodzina Wesołych, po przeprowadzce do Katowic, mocno związała się z parafią Świętych Apostołów Piotra i Pawła. To tu mały Szczepan został ochrzczony i potem został ministrantem. Po wojnie dostał się on do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do jezuickiego kolegium, a już od września 1951 r. kontynuował edukację w Rzymie. W latach 1951-1957 przygotowywał się do kapłaństwa w Papieskim Kolegium Polskim, studiując równocześnie na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Święcenia kapłańskie przyjął 28 października 1956 r. Swoją Mszę Św. prymicyjną odprawił w Kościele pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach. Pracował w Rzymie u boku biskupów: Józefa Gawliny i Władysława Rubina. W grudniu 1968 r. Ojciec Święty Paweł VI mianował ks. Szczepana biskupem pomocniczym archidiecezji gnieźnieńskiej. Sakry biskupiej udzielił mu 7 lutego 1969 r. Prymas Polski kard. Stefan Wyszyński, a współkonsekratorami byli biskupi: Herbert Bednorz i Władysław Rubin. Dwa dni później bp Wesoły przyjechał do Katowic, gdzie odprawił swoje prymicje biskupie. Od 1958 r. związany był z duszpasterstwem emigracji. Był wielokrotnie odznaczany i wyróżniany, m.in. Orderem Odrodzenia Polski, Orderem Orła Białego, Odznaką Honorową „Bene Merito", Nagrodą „Lux ex Silesia", Medalem „Fides et Ratio" czy Wawrzynem Polonijnym. Nadano mu tytuł doktora honoris causa KUL oraz UŚ. Abp Szczepan Wesoły zmarł 28 sierpnia 2018 r. w Rzymie. 10 września 2018 r. w Archikatedrze Chrystusa Króla w Katowicach odprawiona Msza św. pogrzebowa, po której dokonano pochówku w krypcie biskupów w Kościele pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach. - Zwracam się do Czytelników "Gościa Niedzielnego" z ogromną prośbą: Jeśli ktoś z Państwa dysponuje zdjęciami z wydarzeń związanych z życiem i działalnością księdza arcybiskupa Szczepana Wesołego lub jest w posiadaniu fotografii, na których można go odnaleźć, bardzo uprzejmie proszę o kontakt mailowy: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. - mówi Sebastian Pustelnik, organizator okolicznościowej wystawy.

14 turnusów rekolekcji ministranckich na tegoroczne wakacje przygotowało Duszpasterstwo Ministrantów Archidiecezji Katowickiej. Uczestników dwóch serii rekolekcji, odbywających się w Kokoszycach, 14 i 17 lipca br. odwiedził abp Andrzej Przybylski.

W katowickim Kościele pw. Matki Kościoła Niepokalanej Jutrzenki Wolności grupy oazowe przeżywające swoje rekolekcje spotkały się na Dniu Wspólnoty. Centralnym puntem wydarzenia była Eucharystia, której przewodniczył bp Marek Szkudło. - Tak, jak mówi św. Ignacy Antiocheński: "Tam, gdzie jest biskup, tam jest Kościół". Dlatego cieszymy się, biskupie Marku, że pod twoim przewodnictwem możemy uczestniczyć w tej Eucharystycznej Ofierze w kościele, który był kościołem zaprzysiężonym przez czcigodnego sługę Bożego ks. Franciszka Blachnickiego 8 czerwca 1979 r. – przypomniał zebranym moderator ks. Wojciech Ignasiak. - Na spotkaniu w Nowym Targu z Janem Pawłem II obok Księgi Czynu Wyzwolenia, gdzie były pierwsze wpisy tych, którzy zainicjowali z ks. Blachnickim Krucjatę Wyzwolenia Człowieka, został też przyniesiony kamień, na którym kiedyś miał być wybudowany kościół - wotum wdzięczności za dzieło wyzwolenia. Dlatego ten kościół nosi imię Matki Kościoła Niepokalanej Jutrzenki Wolności jako wotum wdzięczności za dzieło wyzwolenia zarówno od zwyczajnych indywidualnych ułomności, jak i od różnych grzechów społecznych - wyjaśnił historię tego miejsca. O tym, jak swoją ścieżkę kapłaństwa związał z tym miejscem, opowiedział także bp Szkudło. - Tutaj przez prawie 14 lat u boku mojego proboszcza ks. Henryka Bolczyka uczyłem się Kościoła jako wikary. Potem pracowałem w kurii, ale cały czas byłem przy parafii. W końcu gdy w 1994 r. odchodziłem, zastąpił mnie ks. Wojciech, który wprowadził nas w historię tego miejsca i jednocześnie jest moderatorem oazy III stopnia, która tu ma swoje miejsce. Widzicie, tak Pan Bóg to wszystko prowadzi - zauważył. Bp Szkudło zachęcił uczestników rekolekcji do refleksji nad obrazem biblijnego Jeruzalem. - Wyobraź sobie przez chwilę, że jesteś miastem. Twoje myśli to tętniące życiem ulice. Twoje najskrytsze marzenia i wartości to centralne pałace. Granice, które stawiasz, by chronić swoją wrażliwość - to twoje mury. Starożytne Jeruzalem z psalmu to nie tylko miejsce na mapie, ale doskonała metafora twojego wnętrza i relacji z innymi - mówił. - Żyjemy w nieustannym zgiełku. Szum powiadomień, presja oczekiwań, lęk przed byciem niewystarczającym i ciągłe przebodźcowanie - to wszystko szturmuje twoje mury każdego dnia. Prosić "o pokój dla Jeruzalem" to prosić o oddech dla samego siebie. To zgoda na to, by w twojej głowie zapanowała cisza, a w sercu - bezpieczeństwo. Twój umysł zasługuje na to, by być twierdzą, do której nie ma wstępu chaos. Dobrze więc, że w tym roku tu jesteś. Oaza ma przecież w sobie element wytchnienia. Nabrania dystansu, przyjrzenia się sobie, rozpoczęcia wszystkiego na nowo - zwrócił uwagę. Biskup prosił oazowiczów, by pamiętali, że "odczucie samospełnienia, które daje nam świat, nie ma nic wspólnego z prawdziwym pokojem". - Wykorzystajcie ten czas z jak największym pożytkiem dla waszych dusz i sumień - zachęcał. Zaprosił także młodych, by wykorzystali potencjał, jaki niesie ze sobą spotkanie podczas Dnia Wspólnoty. - Każdy z nas jako człowiek niesie w sobie swój świat. Duch Święty te światy łączy - mówił. - Wszyscy bowiem w jednym Duchu zostaliśmy ochrzczeni, aby stanowić jedno Ciało. Cieszę się, że mogę być częścią tego Ciała. Na co dzień jako biskup. Z wami - jako wasz brat. Ja również, jak każdy z was, mówię dzisiaj Jezusowi: "Panie, Ty wiesz, że Cię kocham". Ja również, jak każdy z was, myślę o sobie w tym niespokojnym świecie, w którym wspólnota jest moją ostoją, w której uczę się pokoju - dodał. - Dobrze, że jesteś - mówię każdemu z was, tutaj obecnych. Dobrze, że jesteś ty, który jesteś jak miasto Jeruzalem, twoje myśli to tętniące życiem ulice. Twoje najskrytsze marzenia i wartości to centralne pałace. Granice, które stawiasz, by chronić swoją wrażliwość to twoje mury. Prosić o pokój dla Jeruzalem to prosić o oddech dla samego siebie. To zgoda na to, by w twojej głowie zapanowała cisza, a w sercu - bezpieczeństwo. Rozpoczyna się od jednego, świadomego oddechu, od odpuszczenia drobnej urazy, od rezygnacji z "nakręcania dramy" i od jednego dobrego słowa skierowanego do osoby, która akurat ma gorszy dzień. Niech w twoich murach zapanuje przestrzeń, w której wreszcie usłyszysz swój własny, prawdziwy głos - powiedział. Spotkanie w Katowicach zgromadziło ponad 300 osób z siedmiu wspólnot. Przyjechali uczestnicy Oazy III stopnia z Częstochowy, Oazy III stopnia z Katowic, Oazy Rodzin II stopnia organizowanej przez diecezję legnicką w Brennej, Oazy Nowego Życia II stopnia ze Sławkowa, Oazy Nowego Życia I stopnia z Poraju organizowanej przez diecezję zielonogórsko-gorzowską, Oazy Nowej Drogi III stopnia, Oazy Nowego Życia 0 stopnia z Radoczy i Oazy Dzieci Bożych z Bielska-Białej. Dzień Wspólnoty w Katowicach

Na zakończenie Festiwalu Życia w Kokotku z uczestnikami spotkał się abp Andrzej Przybylski. Metropolita katowicki przewodniczył Mszy św. i wygłosił homilię, w której mówił, że „chrześcijaństwo jest religią nieustannych początków”. Nawiązując do słów Jezusa: „Ja jestem Alfa i Omega, Początek i Koniec”, podkreślił, że Bóg nie jest obecny jedynie na początku i końcu ludzkiego życia, ale towarzyszy człowiekowi każdego dnia. – Całe życie składa się z kolejnych początków – nowych etapów, decyzji i szans, które Bóg nieustannie daje człowiekowi – mówił abp Przybylski. Podkreślił, że obrazem tej prawdy jest samo ludzkie życie. Serce bije, przyjmując i oddając krew, oddech polega na nieustannym wdychaniu i wydychaniu powietrza. Każda chwila jest rytmem końca i początku. Dlatego także doświadczenia nowe i trudne nie są dla chrześcijan ostatecznym końcem, lecz nowym początkiem. Rozważając przypowieść o siewcy, abp Przybylski zostawił uczestnikom festiwalu cztery ważne wskazania. Po pierwsze, przypomniał, że jedynym prawdziwym Siewcą jest Bóg. Człowiek nie powinien budować życia wyłącznie na sobie, opiniach innych czy wzorcach proponowanych przez świat, lecz pozwolić, by to Bóg zasiewał w jego sercu swoje słowo, łaskę i miłość. Po drugie, zachęcił, aby oddać Bogu całe swoje życie. W sercu każdego człowieka znajdują się zarówno miejsca żyzne, jak i obszary przypominające drogę, skałę czy ziemię pełną cierni. Bóg pragnie przemieniać wszystkie te przestrzenie, dlatego nie warto dzielić życia na „część dla Boga” i „część tylko dla siebie”. Po trzecie, prosił o troskę o otrzymane łaski. Boże dary są jak ziarna – zawierają w sobie ogromny potencjał, ale wymagają pielęgnowania przez modlitwę, Eucharystię, adorację, życie we wspólnocie i codzienną wierność Ewangelii. Bez tego nawet najpiękniejsze rekolekcyjne doświadczenie może szybko osłabnąć. W końcu, abp Przybylski zaapelował, aby nie zatrzymywać dobra wyłącznie dla siebie. Jak rolnik pozostawia część ziarna na kolejny zasiew, tak uczestnicy Festiwalu Życia są posłani, by dzielić się otrzymaną wiarą i nadzieją z innymi – szczególnie z tymi, którzy przeżywają kryzys, zagubienie lub utracili radość życia. – Niech Festiwal Życia się nie skończy. Niech stanie się początkiem – zachęcił, podkreślając, że młodzi są wezwani do tego, by nieść doświadczenie spotkania z Bogiem do swoich rodzin, wspólnot i parafii, stając się świadkami nadziei i nowego początku. Tegoroczna edycja Festiwalu Życia odbyła się w dniach 7–12 lipca 2026 w Kokotku koło Lublińca pod hasłem „Początek”. Wydarzenie zgromadziło kilka tysięcy młodych ludzi z Polski i zagranicy, którzy uczestniczyli w codziennej Eucharystii, modlitwie, konferencjach, warsztatach, koncertach i spotkaniach z zaproszonymi gośćmi.